Przeskocz do treści

CHOROBA WORECZKOWA CZERWIU

Choroba woreczkowa czerwiu SBV (łac. Sacculisatio contagiosa larvae, ang. Sacbrood)

ETIOLOGIA

Schorzenie wywołuje wirus choroby woreczkowej. Patogen jest niezbyt odporny na warunki środowiskowe. W pyłku przeżywa 3-4 miesiące, podobnie w warunkach gniazda ginie po około 4 miesiącach. Ginie w pH poniżej 5 oraz wystawiony na promienie słoneczne przez 4-7 godzin.
Choroba dotyczy głównie czerwiu pszczelego, chociaż mogą chorować też pszczoły dorosłe. Najczęściej jej przebieg jest łagodny. Do jej wystąpienia dochodzi zwykle na wiosnę lub w innych sytuacjach, kiedy następuje zaburzenie struktury rodziny (np. po dłuższych okresach bezpożytkowych, po znacznym ubytku pszczół).

Choroba woreczkowa
Zamarła larwa pod zasklepem.

PRZEBIEG I OBJAWY

Źródłem zakażenia są pszczoły nosicielki, które z powodu niedoboru karmicielek dłużej karmią czerw lub zbieraczki pyłku. Larwy ulegają zakażeniu poprzez mleczko pszczele. Najwrażliwsze na zarażenie są 2-dniowe larwy, jednak zakażenie prawdopodobne jest możliwe do 4 dnia. Larwa zamiera pod zasklepem najczęściej w fazie wyprostowanej lub rzadziej przedpoczwarki, wówczas widoczne jest przewężenie pomiędzy częścią głowową a resztą ciała. Zamierająca larwa zmienia kolor z perłowo białego na żółty. W związku z tym czerw staje się rozstrzelony, a zasklep ulega zapadnięciu, zniekształceniu oraz jest często podziurkowany przez pszczoły próbujące oczyścić komórki. Wirus hamuje wytwarzanie chitynazy enzymu odpowiedzialnego za prawidłowe linienie co powoduje, że stary oskórek pozostaje i twardniej. Pomiędzy nowym a starym oskórkiem gromadzi się płyn z bardzo licznymi cząstkami wirusa. Powstaje woreczek, który przy znacznej ostrożności można wyciągnąć z komórki.


W trakcie prób oczyszczania przez czyścicielki woreczki najczęściej pękają i brudząc pszczoły. W związku z tym dochodzi do dalszego szerzenia choroby. Jeśli larwa zarażona później niż w 4 dniu, może przeżyć, stając się nosicielką, a wirus namnaża się w jej gruczołach gardzielowych.
Woreczek, jeśli nie zostanie usunięty przez pszczoły, powoli wysycha, w tym czasie ulega on sczernieniu od części głowowej, co uznaje się za objaw charakterystyczny (patognomoczny). Po całkowitym wysuszeniu tworzy się „strupek” w formie gondoli łatwo dający się oddzielić od ściany komórki.

ZWALCZANIE

Polega głównie na usunięciu plastrów z czerwiem wykazującym objawy, usunięciu pierzgi, gdyż w niej często znajdują się znaczne ilości wirusa. Walkę może wspomóc wymiana matki oraz zcieśnie gniazda. Istnieją informację o udziale w rozwoju choroby Varroa – w związku z tym jego zwalczanie będzie miało pozytywny wpływ na rozwój objawów.

DIAGNOSTYKA

Choroba woreczkowa czerwiu jest dość charakterystyczna w związku z tym po samych objawach można postawić diagnozę. Do potwierdzenia najczęściej służ test AGID lub PCR.W diagnostyce różnicowej należy ująć:
- zgnilec amerykański
- zgnilec europejski
- grzybice wapienną

BIBLIOGRAFIA:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *