Przeskocz do treści

GRZYBICA KAMIENNA – grzybica kropidlakowa

Grzybica kamienna – (grzybica kropidlakowa, aspergiloza ang. Stonebrood)

PRZYCZYNA

Grzybica kamienna wywoływana przez bardzo powszechny w środowisku rodzaj grzyba Aspergillus. Spośród gatunków tego grzyba najczęściej izolowany ze zmian chorobowych jest A. flavus, rzadziej A. niger i A, fumigatus, a najrzadziej A. glaucus.

PRZEBIEG

Pszczoły ulegają zarażeniu podczas zbierania pokarmu, zarodniki mogą być także zawleczone przez pszczoły rabujące lub na sprzęcie przez pszczelarza.
Grzybica kamienna występuje najczęściej w porze wiosny, kiedy temperatura i wilgotność są wysokie, a pszczoły znoszą intensywnie znaczne ilości pyłku. Wyróżnić można dwie formy pierwszą dotycząca tylko czerwiu oraz drugą dotykająca zarówno czerw, jak i pszczół dorosłe.
Zakażenie następuje drogą pokarmową (alimentarną) – następnie zarodniki kiełkują w jelicie, a grzybnia przerasta ciało larwy lub pszczoły. Przerastanie trwa zwykle około 2-3 dni. Na początku grzybnia jest biała, następnie zmienia się w zależności od gatunku grzyba (A. flavus daję żółtoszarą grzybnię, niger czarną, fumigatus zółtą). Czerw wrażliwy jest przez cały okres, ale zakażenie następuje przed zasklepieniem podczas intensywnego żerowania larwy. Larwy zamiera w różnych fazach rozwoju, ale najczęściej przed przepoczwarzeniem się.

Grzyb nie ogranicza się tylko do larw, ale rośnie dalej, porastając cały plaster, w tym czasie larwa ulega mumifikacji i silnemu przytwierdzeniu do dna komórki. Mumie stają się twarde jak kamień stąd nazwa. Przy obfitym poroście nawet podniesienie plastra powoduje wzbijanie się zarodników w formie „kurzu". W ciężkich przypadkach mogą zachorować także pszczoły dorosłe. Stają się zaniepokojone, chaotycznie poruszają się po plastrze, często mają rozdęte odwłoki. Następnie giną, a grzyb podobnie ja w przypadku larw przerasta ich ciało w formie barwnego nalotu.

ZOONOZA

JEST TO ZOONOZA, CO OZNACZA, ŻE MOŻE ZACHOROWAĆ TAKŻE CZŁOWIEK!
Zakażenie następuje drogą wziewną. W związku z tym wątpliwym jest prowadzenie leczenia i wykorzystywanie produktów pszczelich.

LECZENIE

Chorą rodzinę najbezpieczniej jest zasiarkować, ramki spalić, a pozostały sprzęt zdezynfekować.
W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić:
- grzybice otorbielakową
- grzybice ulową

ROZPOZNANIE

Rozpoznanie stawia się po obrazie klinicznym oraz badaniach laboratoryjnych przede wszystkim
- badaniu mikroskopowym
- badaniu hodowlanym.

BIBLIOGRAFIA

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *